Gedachten voelen vaak als feiten.

Ik moet dit goed doen.

Ik stel anderen teleur.

Ik kan dit niet.

We nemen ze serieus. Reageren erop. En voordat we het doorhebben, bepalen ze hoe we ons voelen en wat we doen.

Maar gedachten zijn geen feiten. Het zijn interpretaties.

Wat we denken, is vaak gevormd door wat we eerder hebben meegemaakt. Door overtuigingen die ergens zijn ontstaan, soms al heel vroeg.

En toch behandelen we ze alsof ze de waarheid zijn.

Meer afstand leren nemen van gedachten is geen eenvoudige vaardigheid, maar een proces.

Je merkt eerder op wat er in je hoofd gebeurt, zonder er direct in meegezogen te worden. Er komt meer onderscheid tussen wat je denkt en wat er werkelijk is. Daardoor ontstaat er een keuzemoment.

Niet automatisch reageren vanuit oude patronen, maar bewust kunnen kiezen hoe je in het hier en nu wilt handelen.

Niet door gedachten weg te duwen, maar door te zien dat een gedachte slechts een gedachte is, en niet per definitie de werkelijkheid.